Αρχείο για Νοεμβρίου, 2006

Άρθρο 16 – (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη)

23/11/2006 · Κατηγορία Εκπαίδευση, Κείμενα · Tagged ,

Επειδή το θέμα της αναθεώρησης του άρθρου 16 θα συζητηθεί μέσα στην ακαδημαϊκή χρονιά καλό είναι να ξέρουμε γιατί συζητάμε.

Το Σύνταγμα

MEPOΣ ΔEYTEPO – Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα
‘Αρθρο 16 – (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη)

1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες΄ η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους. H ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.
2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
3. Tα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.
4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Tο Kράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.
5. H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Tα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Kράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους. Συγχώνευση ή κατάτμηση ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μπορεί να γίνει και κατά παρέκκλιση από κάθε αντίθετη διάταξη, όπως νόμος ορίζει.
Eιδικός νόμος ορίζει όσα αφορούν τους φοιτητικούς συλλόγους και τη συμμετοχή των σπουδαστών σ’ αυτούς.
6. Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί. Tο υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό τους επιτελεί επίσης δημόσιο λειτούργημα, με τις προϋποθέσεις που νόμος ορίζει. Tα σχετικά με την κατάσταση όλων αυτών των προσώπων καθορίζονται από τους οργανισμούς των οικείων ιδρυμάτων.
Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν μπορούν να παυθούν προτού λήξει σύμφωνα με το νόμο ο χρόνος υπηρεσίας τους παρά μόνο με τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 88 παράγραφος 4 και ύστερα από απόφαση συμβουλίου που αποτελείται κατά πλειοψηφία από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, όπως νόμος ορίζει.
Nόμος ορίζει το όριο της ηλικίας των καθηγητών των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων΄ εωσότου εκδοθεί ο νόμος αυτός οι καθηγητές που υπηρετούν αποχωρούν αυτοδικαίως μόλις λήξει το ακαδημαϊκό έτος μέσα στο οποίο συμπληρώνουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους.
7. H επαγγελματική και κάθε άλλη ειδική εκπαίδευση παρέχεται από το Kράτος και με σχολές ανώτερης βαθμίδας για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από τρία χρόνια, όπως προβλέπεται ειδικότερα από το νόμο, που ορίζει και τα επαγγελματικά δικαιώματα όσων αποφοιτούν από τις σχολές αυτές.
8. Nόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους χορήγησης άδειας για την ίδρυση και λειτουργία εκπαιδευτηρίων που δεν ανήκουν στο Kράτος, τα σχετικά με την εποπτεία που ασκείται πάνω σ’ αυτά, καθώς και την υπηρεσιακή κατάσταση του διδακτικού προσωπικού τους.
H σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται.
9. O αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Kράτους.
Tο Kράτος επιχορηγεί και ελέγχει τις ενώσεις των αθλητικών σωματείων κάθε είδους, όπως νόμος ορίζει. Nόμος ορίζει επίσης τη διάθεση των ενισχύσεων που παρέχονται κάθε φορά στις επιχορηγούμενες ενώσεις σύμφωνα με τον προορισμό τους.

Από τη σελίδα της Βουλής των Ελλήνων: http://www.parliament.gr/politeuma/default.asp

Το σχόλιο σας »

Το ποδήλατο (3). Η ιστορία της Μαρίας.

22/11/2006 · Κατηγορία Μικρές ιστορίες · Tagged ,

Αντί ποδηλάτου … ο ύπουλος ποδηλάτης.

Γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας. Μια μέρα λοιπόν στην ηλικία των 7, σκανταλιάρα και άτακτη ως συνήθως, με μάλωσαν για τα καλά για μια ζημιά που έκανα. Θύμωσα τόσο πολύ που φώναξα: «Έτσι; Θα φύγω και θα με ψάχνετε για μέρες!». Αφού λοιπόν έκλεισα πίσω μου δυνατά την πόρτα, προχώρησα δυο βήματα και είχα ήδη μετανιώσει για τη βλακώδη συμπεριφορά μου. Δεν ήθελα όμως να γυρίσω πίσω γιατί θα γελούσαν όλοι και προτίμησα να συνεχίσω να περπατάω. Πήρα λοιπόν ένα δρόμο, ο οποίος ακολουθεί τον ποταμό Nidda (παραπόταμος του Δούναβη) και κάποια στιγμή βρέθηκα τριγυρισμένη από απέραντο γρασίδι, πάρκα και δέντρα. Που και που περνούσε καμιά μητέρα με το καρότσι της ή κανένας αθλητής τρέχοντας, αλλά σε γενικές γραμμές υπήρχε νέκρα. Και ενώ ήμουν βυθισμένη στη σκέψη μου προσπαθώντας να σκεφτώ δικαιολογία για το γυρισμό μου, με σταματάει ένας κύριος όντας πάνω στο ποδήλατό του. «Ανέβα να πάμε μια βόλτα» μου λέει. Εγώ κοκάλωσα. «Από πού βρέθηκε αυτός στα ξαφνικά και τι θέλει από μένα;» σκέφτηκα. «Όχι, βιάζομαι, γιατί η μαμά μου με περιμένει λίγο πιο εκεί.» του λέω χωρίς να είμαι σίγουρη ότι τον έπεισα. «Μα έχω και καραμέλες και ζαχαρωτά, έλα …» Μόλις άκουσα τις καραμέλες τρομοκρατήθηκα. Άρχισα να τρέχω σαν τρελή. Κάποια στιγμή τον είδα με την άκρη του ματιού μου να με ακολουθεί. Κάτι μου φώναζε … Άρχισα να τρέχω ποιο δυνατά και να διασχίζω το γρασίδι και δύσκολα σημεία ώστε αυτός να δυσκολεύεται. Τελικά εγκατέλειψε! Έφτασα στο σπίτι λαχανιασμένη, έτοιμη να βάλω τα κλάματα. Διηγήθηκα την ιστορία στους δικούς μου, μήπως και με συμπονέσουν, αλλά πάλι με μάλωσαν για την απερισκεψία μου που έφυγα. Αυτή τη φορά όμως δεν με ένοιαζε: μου έφτανε που βρισκόμουν στο ΣΠΙΤΙ, το ασφαλές γεμάτο αγάπη σπίτι! Νιώθω πολύ τυχερή που δεν μου συνέβη κάτι κακό εκείνη την ημέρα και νομίζω πως το περιστατικό αυτό ήταν καθοριστικό τόσο για την μετέπειτα ωρίμανσή μου όσο και για την συμπεριφορά μου.

Σχόλιo (1) »

Το ποδήλατο (2). Η ιστορία της Μάγδας.

22/11/2006 · Κατηγορία Μικρές ιστορίες · Tagged

Η δική μου “ποδηλατική” ιστορία έχει ως εξής:
Στην ηλικία – περίπου – της Δ’ Δημοτικού, θέλοντας ο μπαμπάς μου να με επιβραβεύσει για τις μαθητικές μου επιδόσεις, μου αγόρασε ένα καινούριο ποδήλατο, χρώματος αστραφτερού μπλε, “κανονικό” χωρίς βοηθητικές ρόδες. Να σας πω, επίσης, ότι στην παρέα μου είχαν όλοι μάθει ποδήλατο και ήμουν η μόνη που προσπαθούσε να τους ακολουθήσει με τον περιορισμό όμως της βοηθητικής ρόδας. Ξεχώριζα, λοιπόν, από τους υπόλοιπους γιατί δεν είχα τη δική τους ταχύτητα και ελευθερία κινήσεων. Έτσι ανυπομονούσα, και εγώ με τη σειρά μου, να ενταχθώ στο σύνολο και να γίνω ίδια και καλύτερη από τους υπόλοιπους. Καλοκαίρι λοιπόν, Ιούνιος μήνας, στο Πευκί, παραθαλάσσιο, τουριστικό χωριό της Β. Εύβοιας και έχει ο μπαμπάς μου τη φαεινή ιδέα, μετά από κάποιες πρόβες στην αυλή του σπιτιού μου και αφού διαπίστωσε και αυτός και εγώ ότι όχι μόνο ισορροπώ, αλλά ότι μπορώ πλέον να το οδηγώ, να με πάει στην παραλία, όπου γίνεται η απογευματινή περατζάδα, γνωστή και ως νυφοπάζαρο. Η επιλογή δεν ήταν άσχημη και συμφώνησα και εγώ γιατί ήταν ακίνδυνο μέρος (ευθεία, χωρίς αυτοκίνητα) και το κυριότερο, κομβικό σημείο για τις μετέπειτα εξορμήσεις της παρέας μου. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί την άδοξη συνέχεια; Επιδεικνύοντας λοιπόν σε όλους (παρέα, γνωστούς κ.λπ.) τόσο το καινούριο ποδήλατο, όσο και τις επιδόσεις μου στο άθλημα, μου επιτέθηκε ένα σκυλί, έπεσα, χτύπησα και το χειρότερο ήταν ότι αισθάνθηκα ότι έγινα ο περίγελος όλων των παρευρισκομένων. Αυτό βέβαια στάθηκε ικανό να με αναχαιτίσει για καμιά εβδομάδα, όχι περισσότερο. Έμαθα να οδηγώ ποδήλατο αρκετά καλά, χωρίς όμως ποτέ να είμαι η καλύτερη της παρέας.
Σε κάθε περίπτωση, ήταν αξέχαστη εμπειρία.

Μπορείτε κι εσείς να στείλετε την ποδηλατική ιστορία σας!

Σχόλιo (1) »

Έφηβοι 2006. Aναζητώντας ιδανικά.

21/11/2006 · Κατηγορία Έρευνα, Εκπαίδευση, Κοινωνία, Χρήσιμες Συνδέσεις, Ψυχολογία · Tagged , ,

Εγκλωβισμένοι σε ένα σκληρό καθημερινό πρόγραμμα, φορτωμένοι με δεκάδες υποχρεώσεις είτε γιατί το σύστημα της εκπαίδευσης το επιβάλλει, είτε γιατί η κοινωνική καταξίωση το θέλει, οι έφηβοι του 2006 ζητούν απεγνωσμένα: ελεύθερο χρόνο, ψυχολογική ηρεμία, παράθυρα επικοινωνίας, έκφρασης και δημιουργίας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μεγάλης έρευνας της Ελευθεροτυπίας (20.11.2006), η οποία επίσης διαπιστώνει ότι οι έφηβοι αναζητούν το «εμείς» της κοινωνικής συναναστροφής και του αμοιβαίου έρωτα, ενώ ο «αγώνας για μια καλύτερη κοινωνία» τους συγκινεί, έστω και θεωρητικά, πάντα.

Είναι χαρακτηριστικό, όπως προκύπτει από την έρευνα, πως οι «καλές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων» είναι ένα από τα μεγάλα ζητούμενα για τα παιδιά των 15 έως 18 χρόνων. Το ‘90, σε ανάλογη έρευνα της εφημερίδας, επιλογές που είχαν να κάνουν με το «εγώ» (ευφυΐα, πλούτος, δόξα) κέρδιζαν έδαφος. Παρά τα όσα περί του αντιθέτου λέγονται, η νέα γενιά ενδιαφέρεται περισσότερο να «εκφραστεί μέσω μιας δημιουργικής απασχόλησης», να έχει ελεύθερο χρόνο παρά χρήματα. Ζητά καθηγητές που να είναι πάνω απ’ όλα φίλοι και όχι μόνο επιστήμονες.

Πάντως, οι νέοι δεν χωρούν σε καλούπια, σε πίνακες στατιστικών και αριθμούς. Το έχουμε ξαναπεί άλλωστε. Κάτω από τον μανδύα της ομοιομορφίας, που μερικές φορές επιχειρούμε να τους φορέσουμε, πίσω από ταυτότητες και αφορισμούς, ασφυκτιούν ανάγκες, λουφάζουν προσμονές, ελπίδες και όνειρα, κρύβονται φόβοι, παράπονα και αιτήματα που δυσκολεύονται να εκφραστούν. Πού και πώς; Αλλοτε χάνονται μέσα στην πολυάσχολη καθημερινότητα των μεγάλων (γονιών, δασκάλων, καθηγητών) που θέλουν, ανησυχούν, μα δεν μπορούν πάντα. Κάποτε ξεστρατίζουν σε «περίεργες» συμπεριφορές και άλλες φορές χτυπούν στον τοίχο απέναντι, σε ένα ενήλικο ειρωνικό χαμόγελο που ισοδυναμεί με την ερώτηση: «Μα καλά, τι τους λείπει; Τα έχουν όλα…». Είναι όμως έτσι; Τι έχουν στ’ αλήθεια για το παρόν και το μέλλον τους; Τι προσλαμβάνουσες και τι προοπτικές; Τι είναι αυτό που σήμερα παίζει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση των προτύπων, των αξιών, των επιλογών ζωής τους;

«Δεν είναι η γενιά που θυσιάζει τον εαυτό της για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Είναι όμως η πρώτη γενιά στην ιστορία του τόπου μας που μεγάλωσε γνωρίζοντας την έννοια του πολιτικού κατατρεγμού μόνο από ιστορίες. Και είναι φυσικό η πίστη σε μεγάλα ιδανικά να μην έχει τον χαρακτήρα της πλήρους αφοσίωσης, αλλά αντίθετα να εκφράζεται συχνά με παιχνιδιάρικο, και συνεπώς ακατανόητο για τους μεγάλους τρόπο», γράφει ο Γιώργος Τσιάκαλος, καθηγητής και πρόεδρος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ.

Τι κρύβεται όμως πίσω από τη βιτρίνα; Πίσω από τις γενικεύσεις για μια νέα γενιά-ούφο; «Αυτή η συζήτηση για τη ‘χαμένη καινούργια γενιά’, τη γενιά χωρίς αύριο, απέχει πολύ από τη δική μου γνώμη. Μπορεί να είμαι 50 χρόνων και να εκπροσωπώ μια προηγούμενη γενιά, ωστόσο έχω την υποχρέωση να δώσω τόπο και χώρο στο κάθε τι θετικό που υπάρχει σε αυτή την καινούργια γενιά. Και αυτήν τη θετική προοπτική εγώ την συναντώ πάρα πολλές φορές όταν βρίσκομαι ανάμεσά τους», υποστηρίζει ο βοηθός συνήγορος του Πολίτη, υπεύθυνος για τα δικαιώματα του παιδιού, Γιώργος Μόσχος.

Οταν «ακραία περιστατικά βίας» με πρωταγωνιστές ανήλικους βγαίνουν στο φως, σαν πύον από ένα σπυρί που έχει κακοφορμίσει, η αμήχανη σιωπή πολύ γρήγορα διαδέχεται τη φλυαρία. Αναλύσεις επί αναλύσεων για τα αίτια μιας συμπεριφοράς εκτός ορίων. Μα, αν είναι γνωστά τα αίτια, γιατί δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτά; Και πώς μπορείς, για παράδειγμα, να μη βγάλεις βία, αν την έχεις υποστεί κι εσύ στο σώμα, στο μυαλό, στην ψυχή σου με κάποιο τρόπο. Αρκεί και μόνο η βία που κουβαλάει αυτή η εποχή, ο παραλογισμός της, ο θύτης που είναι και θύμα την ίδια ώρα μαζί, η πίεση, το άγχος για χιλιάδες μικρά πράγματα, ουσιαστικά και ανούσια, το κυνήγι της «επιτυχίας» και της «ευτυχίας».

«Τα παιδιά παλεύουν με το χάος, που είναι η δική μας αντεστραμμένη τάξη. Δεν επινοούν κάτι διαφορετικό και ελκυστικό γιατί ακολουθούν τη δική μας δανειοληπτική νεωτερικότητα και τις διαθέσιμες πατέντες της λαθραίας επιβίωσής μας», λέει ο Νικόλας Σεβαστάκης, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Αυτό το κείμενο αναρτήκε πρώτα στο ePaideia.NET, στη διεύθυνση http://www.e-paideia.net/news/article.asp?lngEntityID=56862&lngDtrID=2896

Το σχόλιο σας »

1973. Τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης.

17/11/2006 · Κατηγορία Εκπαίδευση, Κείμενα, Κοινωνία · Tagged , , , ,

1973. Παιδιά του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης.

14 από τα παιδιά του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης.

Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία!

Τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Είχε και η Θεσσαλονίκη το δικό της “Πολυτεχνείο”, τις δικές της μεγάλες αντίστοιχες αντιδικτατορικές- και πολύ λίγο μέχρι σήμερα γνωστές- εκδηλώσεις. Βέβαια, τα γεγονότα στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης, εκείνο το σημαδιακό Νοέμβρη του 1973, δεν ήταν στην ίδια έκταση με τα αντίστοιχα γεγονότα της Αθήνας, ούτε είχαν τις ίδιες πανελλαδικές διαστάσεις, ούτε θύματα.

Παρ΄όλα αυτά όμως, η αντιδικτατορική εξέγερση και στο Πολυτεχνείο της μακεδονικής πρωτεύουσας, αποτέλεσε ένα σπουδαίο αντιφασιστικό γεγονός που καταχωρήθηκε με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της πάλης του λαού μας, ενάντια στην ξενοκίνητη δικτατορία της χούντας.

Ενα λάθος τακτικής και μια μηχανιστική μεταφορά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, της Αθήνας και στη Θεσσαλονίκη, απο την επιτροπή κατάληψης, στέρησαν τη δυνατότητα ευρύτερης λαϊκής συμμετοχής στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, καθώς την περίοδο εκείνη, η Πολυτεχνική Σχολή βρίσκονταν στο πιο απομακρυσμένο σημείο της πανεπιστημιούπολης, χωρίς δρόμους προσπέλασης. Ομως αυτό, δεν σημαίνει πως η εξέγερση των φοιτητών του Α.Π.Θ. ήταν ασήμαντη. Ισα- ίσα μάλιστα, καθώς τα γεγονότα υπήρξαν απόρροια του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος που αναπτύχθηκε στα χρόνια της δικτατορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

H συμμετοχή φοιτητικών αντιδικτατορικών οργανώσων, κυρίως της “Αντι-Εφεε” και του Ρήγα Φεραίου σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας ήταν πάρα πολύ σημαντική, λέει ο οδοντίατρος Γιάννης Βασιλειάδης, τέως αντιδήμαρχος Ευόσμου, αναφέροντας ως παράδειγμα τη δραστηριότητα των δύο οργανώσεων στο ψευτοδημοψήφισμα της χούντας. Εκείνη την ημέρα, κρεμάστηκαν δεκάδες πανώ, διανεμήθηκαν εκατοντάδες τρυκάκια και προκηρύξεις, μοιράστηκε ο παράνομος τύπος.

“Υπάρχουν περιοχές ολόκληρες, όπως το Φάληρο και η Αγία Τριάδα, όπου κάθε μήνα ρίχναμε στα γραμματοκιβώτια αντιδικτατορικό υλικό. Και βέβαια, αποκορύφωμα όλης αυτής της δραστηριότητας ήταν οι εκδηλώσεις της Θεσσαλονίκης. Αν και υπάρχουν πολλοί στη Θεσσαλονίκη που δεν ξέρουν ότι έγιναν ανάλογες εκδηλώσεις και στην πόλη μας. Και μπορεί να μην είχαμε τους νεκρούς, αλλά και τους τραυματίες, τις συλλήψεις, το ξύλο, το μάζεμα στην ασφάλεια τα είχαμε όλα αυτά”, προσθέτει.

Φοιτητικές εκδηλώσεις, αρχίζουν να εμφανίζονται στη Θεσσαλονίκη μαζικά από τις αρχές του 1972, αρχικά σαν αντίδραση στις συνελεύσεις που προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν οι εγκάθετοι της χούντας στους κλαδικούς συλλόγους, όπου υπήρξε η πρώτη μαζική παρέμβαση των δημοκρατικών φοιτητών, κατά της παρωδίας των εκλογών που έγιναν το φθινόπωρο του 1972 μέσα σε ένα όργιο τρομοκρατίας απο ασφαλίτες, τραμπούκους και λοκατζήδες μέσα στο πανεπιστήμιο. Και οδηγούμαστε πλέον στο μεγάλο άνοιγμα και τη μαζικοποίηση του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος από την άνοιξη του 1973.

Στα τέλη του Φλεβάρη του 1973 οργανώνεται μια πρώτη μεγάλη ανοιχτή εκδήλωση του αντιδικτατορικού φ.κ με αφορμή τη συγκέντρωση της φυσικομαθηματικής σχολής του Α.Π.Θ. Μετά τη κατάληψη της Νομικής στην Αθήνα, η διορισμένη από τη χούντα διοίκηση της ΦΕΑΠΘ, προσπάθησε να συγκαλέσει συγκέντρωση στη ΦΜΣ της Θεσσαλονίκης με σκοπό να εγκρίνει τα μέτρα στράτευσης των φοιτητών και να καταδικάσει την κατάληψη της Νομικής.

Αυτή η συγκέντρωση, με τη μαζική συμμετοχή των δημοκρατών φοιτητών, μετατράπηκε στην πρώτη μεγάλη αντιδικτατορική συγκέντρωση των φοιτητών στη Θεσσαλονίκη. Την άλλη ημέρα έγιναν συγκρούσεις στη ΦΜΣ με συνέπεια να τραυματιστεί σοβαρά στο κεφάλι ο Βασίλης ο Μπελαής.

Τα γεγονότα της Αθήνας, εκείνο τον ηρωικό Νοέμβρη του 1973, έγιναν γνωστά στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 16 Νοέμβρη. Και μάλιστα οι ειδήσεις που κατέφθαναν έλεγαν ότι πέρα απο την κατάληψη του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, υπάρχει κατάσταση ξεσηκωμού. Ετσι για τους φοιτητές της Θεσσαλονίκης ήταν αυτονόητο, ότι εφ΄όσον η Αθήνα ξεσηκώθηκε και οι Θεσσαλονικείς χωρίς χρονοτριβή έπρεπε να ακολουθήσουν.

Ετσι αμέσως τα βλέμματα όλων στράφηκαν προς το πανεπιστήμιο. Και συνέπεσε τις μέρες εκείνες να γίνονται συνελεύσεις σχολών στο Πολυτεχνείο γεγονός που ευνόησε την κατάληψη. Από την Παρασκευή 17 Νοέμβρη το πρωϊ, άρχισαν να εισέρχονται μαζικά οι φοιτητές στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης. Οι φοιτητές της κάθε σχολής έκαναν συνελεύσεις εκλέγοντας την επιτροπή τους και από αυτές τις επιτροπές στη συνέχεια εκλέχτηκε και η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης, της οποίας το πρώτο μέλημά της, ήταν να οργανώσει τις λειτουργίες μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Ετσι, δημιουργήθηκαν επιτροπές περιφρούρησης, σίτισης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Το απόγευμα, νωρίς, όταν πια είχε πλημμυρίσει το Πολυτεχνείο από τους φοιτητές, άρχισε και η πολιορκία του χώρου από την ασφάλεια. Νωρίς μάλιστα, οι αστυνομικοί, αφού έσπασαν με τούβλα και πέτρες τα παράθυρα από την πίσω πλευρά του Πολυτεχνείου, προσπάθησαν να μπούνε μέσα, αποκρούστηκαν όμως από τους συγκεντρωμένους φοιτητές.

Γύρω στις 7 με 8 το βράδυ, άρχισε να λειτουργεί και ο ραδιοφωνικός σταθμός που είχε εγκατασταθεί στα υπόγεια της Αρχιτεκτονικής Θεσσαλονίκης. Κατά τις 9 μ.μ, άρχισαν να καταφθάνουν οι ειδήσεις από την Αθήνα ότι γίνονται συγκρούσεις, ότι υπάρχουν νεκροί και τραυματίες.

“Παρ΄όλα αυτά, ήταν τέτοιο το ηρωϊκό κλίμα που είχε δημιουργηθεί στους συγκεντρωμένους φοιτητές, ώστε αν και υπήρχε η δυνατότητα να απομακρυνθούν, από κανενός το μυαλό δεν πέρασε η σκέψη για αποχώρηση, ούτε υπήρξε ηττοπάθεια και πανικός. Αντίθετα, ψύχραιμα αντιμετώπισαμε την κατάσταση”, λέει ο Γιάννης Βασιλειάδης.

Από τα μεσάνυχτα, πέρα απο την αστυνομία και τους εγκάθετούς της ο χώρος του Πολυτεχνείου είχε περικυκλωθεί και από στρατό. Από λοκατζήδες και τεθωρακισμένα.

Η εκκένωση του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης, έγινε στις 4 το πρωϊ του Σαββάτου, κάτω απο την απειλή ότι τα άρματα μάχης θα αρχίσουν τον κανονιοβολισμό της Σχολής. Ηδη, είχαν καταφθάσει τα τανκς μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου και γύρω ήταν παραταγμένοι οι λοκατζήδες και οι αστυνομικοί. Μετά από αυτό υπήρξε συνεννόηση αστυνομία και φοιτητών ότι δεν θα υπάρξουν συλλήψεις και με αυτό τον όρο άρχισε η εκκένωση. Ομως η συμφωνία αθετήθηκε και έτσι, εκείνο το βράδυ στην έξοδο του Πολυτεχνείου πιάστηκαν 250 συνολικά άτομα τα οποία και μεταφέρθηκαν στην ασφάλεια.

Λίγο αργότερα 14 από τους φοιτητές και εργάτες, που μετείχαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης, συνελήφθησαν για την αντιδικτατορική τους δραστηριότητα μέσα από τις γραμμές της Αντι-Εφεε και της ΚΝΕ και μετά απο άγρια βασανιστήρια, κλείσθηκαν στις στρατιωτικές φυλακές Θεσσαλονίκης.

Η χούντα όμως δεν πρόλαβε να τους δικάσει, όπως σκόπευε, αλλά κατέρρευσε στις 24 Ιουλίου 1974 και έτσι μερικές μέρες αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι. Επρόκειτο για τους: Ακριτίδη Παναγιώτη, Βασιλείου Στέλιο, Βασιλειάδη Γιάννη, Γαλανό Χρήστο, Γκαγκανιάρα Αλέκο, Δεμουρτζίδη Βασίλειο, Ιωαννίδη Δημήτριο, Κοκολίδη Γρηγόρη, Καπλάνη Νίκο, Μπετσιμέα Γεράσιμο, Νάσκο Ρούλη, Οικονόμου Πέτρο, Τερζή Περικλή, Υψηλάντη Κούλη.

Το σχόλιο σας »

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία!

17/11/2006 · Κατηγορία Εκπαίδευση, Κοινωνία · Tagged , ,

Το σύνθημα παραμένει επίκαιρο. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη.

Σχόλιo (1) »

Τι είναι τα ΚΔΑΥ;

14/11/2006 · Κατηγορία ΑΣΠΑΙΤΕ, ΕΠΠΑΙΚ, Κοινωνία, Παιδαγωγική, Ψυχολογία · Tagged , , , ,

ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ (Κ.Δ.Α.Υ.). ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ.

Το Κ.Δ.Α.Υ. είναι αποκεντρωμένη δημόσια εκπαιδευτική υπηρεσία, αρμοδιότητας Υπουργείου Παιδείας, υπάγεται στην Περιφερειακή Δ/νση Εκπαίδευσης και έχει ως σκοπό την προσφορά υπηρεσιών διάγνωσης, αξιολόγησης και υποστήριξης των μαθητών και ιδιαίτερα εκείνων που έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Επίσης το Κ.Δ.Α.Υ. αναλαμβάνει δραστηριότητες υποστήριξης, πληροφόρησης και ευαισθητοποίησης των εκπαιδευτικών, των γονέων και της κοινωνίας.
ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ Κ.Δ.Α.Υ.
1. Η έρευνα για τη διαπίστωση του είδους και του βαθμού των δυσκολιών των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στο σύνολο των παιδιών σχολικής και προσχολικής ηλικίας.
2. Η εισήγηση για την εγγραφή, κατάταξη και φοίτηση στην κατάλληλη σχολική μονάδα καθώς και η παρακολούθηση και αξιολόγηση της εκπαιδευτικής πορείας των μαθητών σε συνεργασία με τους σχολικούς συμβούλους, τους διευθυντές των σχολείων και τους εκπαιδευτικούς των ΣΜΕΑ.
3. Η εισήγηση για την κατάρτιση προσαρμοσμένων εξατομικευμένων ή ομαδικών προγραμμάτων ψυχοπαιδαγωγικής και διδακτικής υποστήριξης, δημιουργικής απασχόλησης καθώς και την εφαρμογή άλλων επιστημονικών, κοινωνικών και λοιπών υποστηρικτικών μέτρων για τα άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, στα σχολεία, στην έδρα του ΚΔΑΥ ή στο σπίτι.
4. Η συμβουλευτική υποστήριξη και ενημέρωση στο διδακτικό προσωπικό και σε όσους συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία και επαγγελματική υποστήριξη, σε όλη την έκταση της εκπαίδευσης και τη διοργάνωση προγραμμάτων ενημέρωσης και συμβουλευτικής για τους γονείς των μαθητών και τους ασκούντες τη γονική μέριμνα.
5. Ο καθορισμός του είδους των βοηθημάτων και οργάνων που έχει ανάγκη ένα παιδί στο σχολείο ή στο σπίτι καθώς και η κατάρτιση των προτάσεων για την καλύτερη παραμονή του στους χώρους της εκπαίδευσης.
6. Η εισήγηση για την αντικατάσταση των γραπτών δοκιμασιών των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες με προφορικές ή άλλης μορφής δοκιμασίες στις εξετάσεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
7. Η εισήγηση για την ίδρυση, κατάργηση, προαγωγή, υποβιβασμό, μετατροπή, ή συγχώνευση σχολείων ειδικής αγωγής και τμημάτων ένταξης.
Θα πρέπει να επισημανθεί και να διευκρινιστεί ότι όλες οι πράξεις, ενέργειες και εισηγήσεις του Κ.Δ.Α.Υ. έχουν εκπαιδευτικό προσανατολισμό.
Κάθε χρόνο διεξάγεται έρευνα στα σχολεία, τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο, για τον εντοπισμό μαθητών που χρήζουν παρέμβασης. Οι μαθητές για τους οποίους προκύπτουν ενδείξεις ότι εμπίπτουν στις κατηγορίες των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες καταγράφονται στο αρχείο του Κ.Δ.Α.Υ. και σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς τους και τη συγκατάθεση των γονέων τους παραπέμπονται για περαιτέρω αξιολόγηση. Για κάθε παιδί που αξιολογείται, συντάσσεται και κρατείται στην υπηρεσία απόρρητος ατομικός φάκελος.
Πέραν της αξιολόγησης του παιδιού, το Κ.Δ.Α.Υ. είναι δυνατό να αναλάβει και υπηρεσίες υποστήριξης των οικογενειών των παιδιών, όπου και όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο. Στην περίπτωση αυτή αναπτύσσει ενέργειες και προγράμματα συμβουλευτικής γονέων τα οποία υλοποιούνται μέσα από ατομικές ή ομαδικές συναντήσεις με τους γονείς σε τακτά χρονικά διαστήματα.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ
Α) Στο Σχολείο
Σε περίπτωση που εκτιμηθεί από το διδακτικό προσωπικό του σχολείου ότι κάποιος μαθητής παρουσιάζει κάποια από τα στοιχεία που αναφέραμε παραπάνω, σε συνεργασία με το Διευθυντή του Σχολείου, καλούν το Σχολικό Σύμβουλο της περιοχής τους για να τον συμβουλευτούν και να καταρτίσουν από κοινού ένα πρόγραμμα αντιμετώπισης βραχύχρονης διάρκειας.
Αν όμως κατά την εκτίμηση τους οι δυσκολίες παραμένουν, μπορούν να απευθυνθούν στο Σχολικό Σύμβουλο Ειδικής Αγωγής για να ζητήσουν τη συνδρομή του. Αν κατά την εκτίμηση του Σχολικού Συμβούλου Ειδικής Αγωγής υπάρχουν ενδείξεις για σοβαρή διαταραχή, τότε σε συνεργασία με τους γονείς μπορεί να παραπεμθεί ο μαθητής στο Κ.Δ.Α.Υ., για Διάγνωση και Αξιολόγηση. Καλό είναι, λοιπόν, να αποφεύγεται η παραπομπή στο Κ.Δ.ΑΥ. για περιπτώσεις, οι οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν στα Σχολεία και το Κ.Δ.Α.Υ. να θεωρείται ως το έσχατο μέσο Διάγνωσης-Αξιολόγησης.
Β) Στο Κ.Δ.ΑΥ.
Αρχικά, ο Γονιός ή ο έχων τη γονική μέριμνα επικοινωνεί με την υπηρεσία του Κ.Δ.Α.Υ. της περιοχής του και δίνει τα στοιχεία της αίτησής του. Στη συνέχεια, αφού οριστεί η επιτροπή αξιολόγησης στο Κ.Δ.Α.Υ., σε επικοινωνία με τους γονείς ορίζονται τα ραντεβού που απαιτούνται για τη διαδικασία αξιολόγησης. Η αξιολόγηση του μαθητή ολοκληρώνεται σε περισσότερες από μία συναντήσεις.
Το σχολείο συμβάλλει στη διαδικασία αξιολόγησης παρέχοντας στην υπηρεσία οποιεσδήποτε πληροφορίες σχετικές με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο/η μαθητής/τρια.. Μετά την αξιολόγηση συντάσσεται η γνωμάτευση και το Ειδικό Εξατομικευμένο Πρόγραμμα, τα οποία αποστέλλονται στο Σχολείο.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ:
Σύμφωνα με το Ν. 2817/2000 άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες θεωρούνται τα άτομα που έχουν σημαντική δυσκολία μάθησης και προσαρμογής, εξαιτίας σωματικών, διανοητικών, ψυχολογικών, συναισθηματικών και κοινωνικών ιδιαιτεροτήτων.
Στα άτομα αυτά περιλαμβάνονται όσοι:
Έχουν νοητική ανεπάρκεια ή ανωριμότητα
Έχουν ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα όρασης (τυφλοί, αμβλύωπες) ή ακοής (κωφοί, βαρήκοοι)
Έχουν σοβαρά νευρολογικά ή ορθοπεδικά ελαττώματα ή προβλήματα υγείας
Έχουν προβλήματα λόγου και ομιλίας
Έχουν ειδικές δυσκολίες στη μάθηση, όπως δυσλεξία, δυσαριθμησία, δυσαναγνωσία
Έχουν σύνθετες γνωστικές, συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες και όσοι παρουσιάζουν αυτισμό και άλλες διαταραχές ανάπτυξης
Επίσης:
Πρόσωπα νηπιακής, παιδικής και εφηβικής ηλικίας που δεν ανήκουν σε μια από τις προηγούμενες περιπτώσεις αλλά έχουν την ανάγκη από ειδική εκπαιδευτική προσέγγιση και φροντίδα για ορισμένη χρονική περίοδο ή για ολόκληρη την περίοδο της σχολικής ζωής τους.

από τη σελίδα του ΚΔΑΥ Τρικάλων:

Το σχόλιο σας »

Το ποδήλατο (1). Η ιστορία του Σταύρου.

13/11/2006 · Κατηγορία Μικρές ιστορίες · Tagged

Κυρίες και Κύριοι,
Η δική μου, τραυματική ομολογουμένως, εμπειρία με το ποδήλατο διαδραματίστηκε στην ηλικία των οκτώ ετών. Ηλικία της ξεγνοιασιάς, της απόλυτης ελευθερίας, της χαράς αλλά και του πόνου που φέρνει το άγνωστο.
Το δικό μου ποδήλατο, που πέρασε διάφορα στάδια δυο βοηθητικές, μία, καμία, έμελλε να φέρει αρχικώς τη χαρά και αργότερα τον πόνο. Ήταν πορτοκαλί με γυαλιστερές ζάντες, φτερά και το φρένο του ήταν αυτό που ονομάζεται κόντρα.
Μη γνωρίζοντας τον κίνδυνο, ή μάλλον αγνοώντας τον, κάποια στιγμή που ξεθάρρεψα και έκανα πλέον χωρίς βοηθητικές, άρχισα να τρέχω σε μια κατηφόρα. Όσο γρήγορα έτρεχε το ποδήλατο τόσο προσπαθούσα και εγώ να κάνω να γυρίζουν τα πηδάλια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να βγει η αλυσίδα και, στο τέλος του δρόμου, να χρειαστεί να προτάξω τα στήθη μου για να σταματήσει η τρελή κούρσα, αφού το κυρίως φρένο για αυτές τις περιπτώσεις, η κόντρα, δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει. Βρέθηκα λοιπόν στο χώμα με το τιμόνι καρφωμένο στο στήθος. Πόνος, μίσος και προδοσία για αυτό που πριν μου χάριζε τον κόσμο όλο.
Σήμερα που το σκέφτομαι, θεωρώ ότι μάλλον είμαι τυχερός, γιατί αν συνέβαινε στις μέρες μας, τα πράγματα μπορεί και να ήταν χειρότερα. Άσφαλτος και τσιμέντο παντού και τα αυτοκίνητα περισσότερα και από τους ανθρώπους και έτσι ίσως το ποδήλατο να με έστελνε στους «αιθέρες».
Κατά τη διάρκεια της ζωής μου είχα συνολικά τέσσερα ποδήλατα. Αυτή τη στιγμή διαθέτω ένα, το οποίο χρησιμοποιώ ελάχιστα, αλλά μου δίνει την ίδια χαρά και αίσθηση όπως παλιά, αφού όταν το κάνω βασίζομαι μόνο στις δικές μου δυνάμεις.

Σταύρος

Στείλε και τη δική σου ιστορία …

Σχόλιo (1) »

Χιούμορ: το νόημα της ζωής.

13/11/2006 · Κατηγορία Κοινωνία · Tagged , , , , ,

Το έστειλε ο Γιώργος στα αγγλικά.

For all those who have lost the “meaning of life”.

A boat docked in a tiny Greek village. An American tourist complimented the Greek fisherman on the quality of his fish and asked how long it took him to catch them.

“Not very long,” answered the Greek.

“But then, why didn’t you stay out longer and catch more?” asked the American.

The Greek explained that his small catch was sufficient to meet his needs and those of his family.

The American asked, “But what do you do with the rest of your time?”

“I sleep late, fish a little, play with my children, and take a siesta with my wife. In the evenings I go into the village to see my friends, dance a little, play the bouzouki, and sing a few songs. I have a full life.“

The American interrupted, “I have a MBA from Harvard and I can help you. You should start by fishing longer every day. You can then sell the extra fish you catch. With the revenue, you can buy a bigger boat. With the extra money the larger boat will bring, you can buy a second one and a third one and so on until you have an entire fleet of trawlers. Instead of selling your fish to a middleman, you can negotiate directly with the processing plants and maybe even open your own plant. You can then leave this little village and move to Athens, Los Angeles, or even New York City! From there you can direct your huge enterprise.”

“How long would that take?” asked the Greek.

“Twenty, perhaps twenty-five years,” replied the American.

“And after that?”

“Afterwards? That’s when it gets really interesting,” answered the American, laughing. When your business gets really big, you can start selling stocks and make millions!”

“Millions? Really? And after that?”

“After that you’ll be able to retire, live in a tiny village near the coast, sleep late, play with your grandchildren, catch a few fish, take a siesta with your wife, and spend your evenings singing, dancing and playing the bouzouki with your friends“.

No comments …

Σχόλια (2) »

Το γράμμα του Αλέξανδρου. Έχουμε απαντήσεις;

09/11/2006 · Κατηγορία Κείμενα, Κοινωνία · Tagged , , ,

«Σε σας μιλάω, γονείς…»

Αναμφισβήτητα σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η εξαφάνιση του συνομήλικού μου και συνονόματού μου Αλέξανδρου από τη Βέροια και η ιστορία με τον βιασμό μιας μαθήτριας της Αμαρύνθου.

Τα μαντάτα δυσάρεστα. Οι εμπλεκόμενοι, παιδιά της δικής μου ηλικίας, και τα σενάρια εφιαλτικά.

Οι συναισθηματικές διαταραχές μέσα στην ελληνική οικογένεια μεγάλες, και μια μανία να ανακαλύψουν συμπτώματα παραβατικά στα παιδιά τους.

Η νέα λέξη που πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι μεγάλοι είναι η παραβατικότητα.

Η νέα μόδα που κατασκευάζουν οι επιστήμονες για να φωτογραφίσουν ένα παιδί άτακτο, κακό, είναι η λεξοπαραβατική.

Ξαφνικά, κρίνονται – απορρίπτονται παιδιά που μέχρι σήμερα ήταν λίγο πιο ζωηρά ή παιδιά από ξένες χώρες με άλλη κουλτούρα.

Ολα αυτά συμπληρώνονται με εκφράσεις υποτιμητικές και με πολύ πολύ μυστήριο. Σε ερώτηση που θα θέσουμε εμείς οι μικρότεροι: Γιατί τόση υστερία έτσι ξαφνικά; Τόση ευαισθησία; Σπεύδουν να μας απαντήσουν ότι το κάνουν από ενδιαφέρον ουσιαστικό και αγάπη.

Ας μην τρελαθούμε, αγαπητοί μου γονείς, ανεκπαίδευτοι κατά τα άλλα. Από εσάς ξεκινά το πρόβλημα.

Ναι, σε σας μιλάω. Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά παραβάτης, ούτε μας χτύπησε ίωση παραβατικότητας από τη μια στιγμή στην άλλη.

Εσείς μας την εισάγετε μαζί με τα επώνυμα ρούχα – τα ακριβά αυτοκίνητα – τα σπίτια με τις πισίνες. Μέσα από την τηλεόραση – τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας επιβραβεύουν με μπόνους, με έναν όρο, να σκοτώσουμε όλο και πιο πολλούς. Τέλος, μέσα από την αλλοδαπή ανεκπαίδευτη προβληματική baby sitter.

Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις και αν έχετε θάρρος απαντήστε μας.

Πείτε μου, αν έχετε Θεό, πότε καθήσαμε στον καναπέ με παρατεταμένη αγκαλιά και χωρίς την πίεση του χρόνου του στρες σαν οικογένεια να μιλήσουμε για τους προβληματισμούς μας;

Να μιλήσουμε για ανθρώπους του πνεύματος και για την πρόοδο της επιστήμης;

Να τρέξουμε στη φύση;

Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τρελό και από παιδί μόνο ακούς την αλήθεια.

Ποτέ. Με ακούτε. Ποτέ. Κάποτε όμως γινότανε. Τότε που υπήρχε το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. Κάποτε, που συμβιβαζόσαστε με τη φτώχεια, αλλά ήσαστε ευτυχισμένοι γιατί ήσαστε τίμιοι. Αξιοπρεπείς. Δεν απορρίπτατε αξίες καθημερινές και η ζωή σας είχε χρώμα, γράφατε ποιήματα, διηγήματα την ώρα της δουλειάς.

Χωρίς να έχετε τίποτα, τα είχατε όλα.

Σήμερα παραβιάσατε τη συνείδηση, παύσατε μέσα σας να υποκαθιστάτε το θαυμαστικό με το ερωτηματικό.

Σήμερα εγκλωβιστήκατε στην καταλυτική αποχαύνωση.

Οι ανάγκες σας είναι άλλες. Τα θέλετε όλα χωρίς να μετράτε την τσέπη σας, αλλά τον εγωισμό σας.

Και να τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακριβά ρούχα. Και να τα δάνεια και οι λογαριασμοί.

Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Θεός.

Αλήθεια δεν είναι πως όπου βρεθείτε μιλάτε για μια Λάμπρου, μια Μπεζαντάκου και ένα νινί που σέρνει καράβια; Αλήθεια δεν είναι πως μιλάτε για παρανομίες και για εύκολο χρήμα; – ναρκωτικά – σεξ – αδικία – όπλα – θάνατο – fame story; Αυθάδεια και όλα αυτά μπροστά μας; Αυτό για σας λέγεται παιδεία, κουλτούρα;

Αχ άρρωστε κόσμε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη. Αχ! γονείς εσείς, ανεκπαίδευτοι και σαλταρισμένοι, ξύλο που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μην τα πάρω, πότε είχαμε γονική παρουσία εμείς τα παιδιά του 21ου αιώνα; Πότε καθήσαμε ήρεμα στα γόνατά σας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα, να ανοίξουμε ένα βιβλίο του Καβάφη, του Ρίτσου, έναν Καζαντζάκη; Σαν εκείνο να δεις που διάβαζε η γιαγιά μας σε σας, «Ενα παιδί μετράει τα άστρα». Ποτέ. Ναι, ποτέ. Μας ακούτε νεοέλληνες και τσιφτετέλληνες γονείς; Ποτέ. Μας εκπαιδεύσατε να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς αισθητική. Σε έναν κόσμο που κερδίζετε με τη δύναμη της υποταγής, του φόβου, του όπλου, τη μαγκιά και την πνευματική μιζέρια.

Αλλά όταν έρθει η ώρα να δείτε κατάμουτρα το δημιουργικό σας χάλι, την κατάντια σας, αντί να προσπαθήσετε να επανορθώσετε, λέτε πως δεν μας αναγνωρίζετε.

Προς Θεού τόσο εγωισμός, μα τόσο…

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

13 ετών

Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Το σχόλιο σας »

« Προηγούμενες καταχωρίσεις
Επόμενη σελίδα: »