Σημερινό:
Δημιουργούνται νέα τμήματα επιμόρφωσης της ΑΣΠΑΙΤΕ σε Θεσσαλονίκη και Βόλο.
Στην επιστολή του προς την κα Μαρία Μίχου με ημερομηνία 30-1-2012, ο Πρόεδρος της ΑΣΠΑΙΤΕ κ. Ιωάννης Χρυσουλάκης αναφέρεται στο πλαίσιο των Προγραμμάτων Παιδαγωγικής Επιμόρφωσης καθώς και στις ενέργειες που θα ακολουθήσουν ώστε να λυθούν τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν από την αρχική πρόβλεψη για την διεξαγωγή τους μόνο στην Αθήνα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα είχε αναδείξει η Βουλευτής Πιερίας με επιστολή της προς την πολιτική ηγεσία του Υπ. Παιδείας (18-1-2012), έτσι ώστε να μην υπάρξει υπέρμετρη επιβάρυνση των εκπαιδευτικών της Βορείου Ελλάδος οι οποίοι θα υποχρεώνονταν σε μεγάλα έξοδα μετακίνησης και διαμονής καθώς και σε ανάκληση του διορισμού τους ως αναπληρωτές.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά η κα Μίχου:«Όλες οι διαδικασίες κινήθηκαν γρήγορα και νομίζω ότι η λύση που δίνεται θα ικανοποιήσει τους εκπαιδευτικούς. Μένει μόνο να οριστικοποιηθεί η απόφαση άρσης της ανάκλησης των διορισμών ορισμένων αναπληρωτών καθηγητών που βρίσκονται κοντά σε Θεσ/νικη και Βόλο οι οποίοι είχαν επιλεγεί για το πρόγραμμα της Αθήνας».
Ακολουθούν τα βασικότερα σημεία της επιστολής του κ. Ι. Χρυσουλάκη.
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ
Είμαστε πάντα στην διάθεση σας και ελπίζουμε την από μέρους σας στήριξη των προσπαθειών μας
Για να αντιμετωπίσουμε και αυτά τα ζητήματα, με την κοινωνική ευαισθησία που επιβάλλει η δύσκολη οικονομική συγκυρία, αλλά και προκειμένου να μην αδικήσουμε αυτούς οι οποίοι δεν έκαναν αίτηση για την Αθήνα, αν και εδικαιούντο (γιατί δεν διέθεταν τους οικονομικούς πόρους για να μετακινηθούν στην Αθήνα) κάναμε τα ακόλουθα.
ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ
Τέλος σας ενημερώνουμε ότι για την άρση της απομόνωσης των Νησιωτικών περιοχών της πατρίδας μας σχεδιάζουμε σύντομα να λειτουργήσουμε το παράρτημα Νοτίου Αιγαίου με έδρα την Ρόδο,για την παροχή και εκεί του Ετήσιου Προγράμματος Παιδαγωγικής Κατάρτισης (ΕΠΠΑΙΚ) και του τριμήνου παιδαγωγικής επιμόρφωσης.
Καταρχήν η προκήρυξη αφορούσε 35 θέσεις για την Αθήνα.
Με βάση τις ανάγκες των συγκεκριμένων ομάδων εκπαιδευτικών, να αποκτήσουν την παιδαγωγική κατάρτιση η Διοικούσα επιτροπή της ΑΣΠΑΙΤΕ με κοινωνικά και μόνο κριτήρια, έδωσε την ευκαιρία σε αριθμό ίσο με το σύνολο σχεδόν του πίνακα των 30-μηνιτών του υπουργείου να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα. Έτσι προκηρύχτηκαν επιπλέον 85 θέσεις για την Αθήνα.
Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επιλογής και την αποδοχή και των επιλαχόντων, οργανώσαμε 2 τμήματα των 50 περίπου ατόμων τα οποία ξεκίνησαν στις 23/1/2012.
Στην συνέχεια προέκυψαν 2 ζητήματα όπως:
α) ενός ικανού αριθμού που επιθυμούσε να παρακολουθήσει στη Θεσσαλονίκη και μικρότερου αριθμού στον Βόλο και
β) της ανάκλησης του διορισμού κάποιων ως αναπληρωτών, προκειμένου να μετακινηθούν στην Αθήνα.
- Δίνουμε την ευκαιρία σε όσους δεν έκαναν καθόλου αίτηση, και μπορούν να παρακολουθήσουν στην Θεσσαλονίκη και τον Βόλο (από τον πίνακα των 30-μηνιτών) να κάνουν αίτηση μέχρι την Παρασκευή 3/2/2012, ενώ συγκεντρώσαμε τα αιτήματα όσων θα θελήσουν να μετακινηθούν σε Αθήνα και Βόλο. Έτσι σκοπεύουμε να ξεκινήσουμε τα τμήματα Θεσ/νικης και Βόλου είτε στις 27/2 είτε στις 5/3. Έτσι τα τμήματα θα είναι 3 αντί για 2 (Αθήνα, Βόλος, Θεσ/νικη).
- Κάναμε παρέμβαση στο Υπουργείο ώστε όσοι βρίσκονται κοντά σε Θεσ/νικη και Βόλο να μην ισχύσει η ανάκληση του διορισμού τους ως αναπληρωτών και να επιστρέψουν στις θέσεις τους.
Η ελπίδα είναι η πιo βασική και ζωτική αρετή … Εάν θέλουμε να στηρίξουμε τη ζωή, πρέπει να κρατήσουμε την ελπίδα, ακόμη και εκεί όπου η εμπιστοσύνη πληγώθηκε και η πίστη εξασθένησε.
Τα παιδιά αγαπούν και θέλουν να αγαπηθούν και προτιμούν σε μεγάλο βαθμό τη χαρά της επίτευξης των στόχων τους και τον θρίαμβο παρά τη μισητή αποτυχία.
Μην βγάζεις (λανθασμένα) συμπεράσματα για ένα παιδί από μια συμπεριφορά του (ένα σύμπτωμα).
Η αμφιβολία είναι η αδελφή της ντροπής.
Τα υγιή παιδιά δεν φοβούνται αν οι μεγαλύτεροί τους έχουν ολοκληρωθεί τόσο που να δεν φοβούνται πια τον θάνατο.
Τα δαιμονικά πνεύματα δεν μπορούμε ούτε να τα εξηγήσουμε, ούτε να τα θεραπεύσουμε. Μόνο, κατά καιρούς, η αναβολή και η αναστολή της αντιμετώπισής τους καταλήγουν σε διαστροφές και σε καταστροφικές ή αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.
Οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα τα παιδιά, έχουν αντίληψη για το τι οι άλλοι άνθρωποι σημαίνουν πραγματικά, και αργά ή γρήγορα ή θα τους ανταμείψουν βασιλικά με πραγματική αγάπη ή θα πάρουν την εκδίκησή τους εξαιτίας του σιωπηρού μίσους που τρέφουν εναντίον τους.
Ο άνθρωπος
Γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας στις 15 Ιουνίου του 1902 και πέθανε στις 12 Μαΐου του 1994.
Παιδική ηλικία. Ο πατέρας του, Δανός, εγκατέλειψε την οικογένεια προτού να γεννηθεί ο Erik. Η νέα Εβραία μητέρα του παντρεύτηκε αργότερα τον Δρα. Theodor Homberger. Το ενδιαφέρον του για την ταυτότητα αναπτύχθηκε νωρίς και βασίστηκε στη σχολική εμπειρία του. Στο Δημοτικό, τα άλλα παιδιά τον πείραζαν για τη σκανδιναβική καταγωγή του, επειδή ήταν ψηλός, ξανθός και γαλανομάτης. Στο Γυμνάσιο τον απόρριψαν λόγω της εβραϊκής καταγωγής του.
Σταδιοδρομία. Αφού ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, ο Erikson μελέτησε την ψυχανάλυση με την Anna Freud, κόρη του Sigmund, και απόκτησε πιστοποίηση από την Ψυχαναλυτική Εταιρεία της Βιέννης. Το 1933 ο Erikson πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου του προσφέρθηκε μια θέση διδασκαλίας στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ. Ασχολήθηκε, επίσης, ιδιωτικά με την Ψυχανάλυση Παιδιών. Δίδαξε στο πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, στο Γέιλ, στο Ψυχαναλυτικό Ίδρυμα του Σαν Φρανσίσκο, στο κέντρο Austen Riggs και το κέντρο προηγμένων μελετών των επιστημών της συμπεριφοράς. Δημοσίευσε βιβλία σχετικά με τις θεωρίες και την έρευνά του, μεταξύ των οποίων και το βιβλίο «Παιδική ηλικία και κοινωνία». Για το βιβλίο του «Η αλήθεια του Ghandi» του απονεμήθηκε το βραβείο Pulitzer.
Συνεισφορά στην ψυχολογία.
Ενώ η θεωρία του Freud είχε εστιάσει στις ψυχοσεξουαλικές πτυχές της ανάπτυξης, οι πολυπολιτισμικές επιρροές που δέχτηκε ο Erikson τον βοήθησαν να διευρύνει την ψυχαναλυτική θεωρία. Πέρασε πολύ χρόνο μελετώντας τη ζωή των Σιου της Νότιας Ντακότα και των Γιούροκ της Βόρειας Καλιφόρνιας. Χρησιμοποίησε τη γνώση που κέρδισε από αυτές τις πολιτιστικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιρροές για να αναπτύξει περαιτέρω την ψυχαναλυτική θεωρία. Συνέβαλε, επίσης, στην κατανόηση της προσωπικότητας, όπως αυτή αναπτύσσεται και διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια της ζωής. Ο Erikson είναι πιο γνωστός για:
τα στάδια ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης
την κρίση ταυτότητας.
Η ψυχοκοινωνική ανάπτυξη
Η θεωρία του Erikson της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης είναι μια από τις πιο γνωστές θεωρίες προσωπικότητας. Σαν το Freud, ο Erikson θεώρησε ότι η προσωπικότητα αναπτύσσεται σε μία σειρά σταδίων. Αντίθετα όμως με τη θεωρία των ψυχοσεξουαλικών σταδίων, ο Erikson περιγράφει τον αντίκτυπο της κοινωνικής εμπειρίας κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ζωής.
Ένα από τα κύρια στοιχεία της θεωρίας του Erikson είναι η ανάπτυξη της ταυτότητας του Εγώ. Η ταυτότητα του εγώ είναι η συνειδητή αίσθηση του εαυτού, την οποία αναπτύσσουμε μέσω της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Σύμφωνα με Erikson, η ταυτότητα του εγώ μας αλλάζει συνεχώς λόγω της νέας εμπειρίας και των πληροφοριών που αποκτάμε στις καθημερινές αλληλεπιδράσεις μας με άλλους. Εκτός από την ταυτότητα του εγώ, ο Erikson, επίσης, θεώρησε ότι η αντίληψη της ικανότητάς μας παρακινεί τις συμπεριφορές και τις ενέργειές μας. Στη θεωρία του Erikson, σε κάθε στάδιο το άτομο ενδιαφέρεται να γίνει ικανό σε έναν τομέα της ζωής του. Αν το στάδιο αντιμετωπίζεται καλά, το πρόσωπο θα αισθανθεί μια αίσθηση κυριαρχίας (mastery). Αν το στάδιο δεν ρυθμιστεί σωστά, το άτομο θα βγει με μια αίσθηση ανεπάρκειας.
Ο Erikson διαπιστώνει ότι οι άνθρωποι σε κάθε στάδιο βιώνουν μια σύγκρουσηπου αποτελεί μια κρίσιμη καμπή στην ανάπτυξή του (ψυχολογική κρίση). Κατά την άποψη Erikson, αυτές οι συγκρούσεις είναι κεντροθετημένες είτε στην ανάπτυξη μιας ψυχολογικής ποιότητας είτε στην αποτυχία να αναπτυχθεί αυτή η ποιότητα. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, η δυνατότητα για την προσωπική ανάπτυξη ή για την αποτυχία είναι το ίδιο υψηλή.
Τα στάδια της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης του Erikson.
Ηλικία (+-)
Ψυχοκοινωνική κρίση
Erikson: σημαντικά γεγονότα και κοινωνικές επιδράσεις
Φροϊδικό στάδιο
Γέννηση ως 1 έτους
Θεμελιώδης εμπιστοσύνη κατά δυσπιστίας
Το βρέφος μαθαίνει ότι οι άλλοι φροντίζουν για τις βασικές ανάγκες του. Αν αυτοί που το φροντίζουν αρνούνται ή είναι ασυνεπείς στη φροντίδα του, το βρέφος θα δει τον κόσμο ως ένα επικίνδυνο μέρος γεμάτο αναξιόπιστους ανθρώπους. Η μητέρα ή η πρώτη τροφός είναι ο κοινωνικός παράγοντας κλειδί.
Στοματικό
1 ως 3 ετών
Αυτονομία κατά ντροπής και αμφισβήτησης
Το παιδί μαθαίνει να είναι «αυτόνομο» -να τρέφεται και να ντύνεται μόνο του, να προσέχει την υγιεινή του κ.λπ. Αποτυχία στην προσπάθεια να επιτευχθεί η ανεξαρτησία εξαναγκάζει το παιδί να αμφιβάλλει για τις δυνατότητές του και να αισθάνεται ντροπή. Οι κοινωνικοί παράγοντες κλειδί είναι οι γονείς.
Πρωκτικό
ως 6 ετών
Πρωτοβουλία κατά ενοχής
Το παιδί προσπαθεί να ενεργεί σαν μεγάλος και προσπαθεί να δεχτεί ευθύνες που ξεπερνούν κατά πολύ την ικανότητά του να τις χειριστεί. Μερικές φορές αναλαμβάνει στόχους ή δραστηριότητες που συγκρούονται με αυτές των γονιών του και των άλλων μελών της οικογένειας και αυτές οι συγκρούσεις μπορεί να το κάνουν να αισθάνεται ένοχα. Το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης απαιτεί μια ισορροπία: από τη μια το παιδί να διατηρεί μια αίσθηση πρωτοβουλίας και από την άλλη να μαθαίνει να προσκρούει στα δικαιώματα, προνόμια ή τους στόχους των άλλων. Η οικογένεια είναι ο κοινωνικός παράγοντας κλειδί.
Φαλλικό
ως 12 ετών
Εργατικότητα κατά αισθήματος κατωτερότητας
Το παιδί αποκτάει σημαντικές κοινωνικές και ακαδημαϊκές δεξιότητες. Συγκρίνει τον εαυτό του με τους ομοίους του. Αν είναι αρκετά εργατικό, αποκτάει τις αναγκαίες κοινωνικές και ακαδημαϊκές δεξιότητες που το κάνουν να νιώθει σιγουριά για τον εαυτό του. Αποτυχία στην απόκτηση αυτών των ιδιοτήτων το οδηγεί σε συναισθήματα κατωτερότητας. Σημαντικοί κοινωνικοί παράγοντες είναι οι δάσκαλοι και οι συνομίλικοί του.
Λανθάνον
ως 20 ετών
Ταυτότητα κατά σύγχυσης ρόλων
Ο έφηβος βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ παιδικής ηλικίας και ωριμότητας. Παλεύει με το ερώτημα «ποιος είμαι;». Σκοπός του είνι να αποκτήσει την κοινωνική και επαγγελματική του ταυτότητα, ειδάλλως θα παραμείνει μπερδεμένος σχετικά με τους ρόλους που πρέπει να παίξει ως ενήλικας. Κοινωνικός παράγοντας κλειδί στην εφηβεία είναι η παρέα των συνομηλίκων.
Πρώιμο Γενετήσιο
ως 40 ετών (νεότητα)
Οικειότητα κατά απομόνωσης
Πρωταρχικό καθήκον του νέου ανθρώπου είναι η δημιουργία ισχυρών φιλικών δεσμών και η βίωση συναισθημάτων αγάπης και συντροφικότητας (ή μοιρασμένης ταυτότητας) με έναν άλλο άνθρωπο. Αισθήματα μοναξιάς και απομόνωσης είναι πιθανόν να προκύψουν από την αδυναμία του να δημιουργήσει φιλίες ή μια στενή σχέση. Κοινωνικοί παράγοντες κλειδιά: οι εραστές, οι σύζυγοι, οι στενοί φίλοι (και των δύο φύλων).
Γενετήσιο
ως 65 ετών (μέση ηλικία)
Παραγωγικότητα κατά απραξίας
Ο ενήλικας αντιμετωπίζει τα καθήκοντά του να γίνει παραγωγικός στη δουλειά του και να θρέψει την οικογένειά του ή/και να φροντίσει τις ανάγκες των νέων ανθρώπων. Το επίπεδο «παραγωγικότητας» καθορίζεται από την καλλιέργεια κάθε ατόμου. Αυτός που είναι ανίκανος ή απρόθυμος να αναλάβει τις ευθύνες του θα γίνει στάσιμος και/ή ατομο-κεντρικός. Σημαντικοί κοινωνικοί παράγοντες είναι ο/η σύζυγος, τα παιδιά και τα κοινωνικά πρότυπα.
Γενετήσιο
Ωριμότητα
Ολοκλήρωση του εγώ κατά απελπισίας
Ο γηραιότερος ενήλικας αναπολεί τη ζωή του, βλέποντάς την είτε ως σημαντική, παραγωγική και ευτυχή εμπειρία, είτε ως μεγάλη απογοήτευση γεμάτη ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και απραγματοποίητους στόχους. Οι εμπειρίες της ζωής του, ιδιαίτερα οι κοινωνικές εμπειρίες του, θα καθορίσουν την έκβαση της τελευταίας κρίσης της ζωής.
Και οι παλιοί σπουδαστές (όλων των τμημάτων ΕΠΠΑΙΚ της Ελλάδας) μπορείτε να στείλετε τις μικροδιδασκαλίες σας. Μπορούμε να δημιουργήσουμε τη μεγαλύτερη τράπεζα μικροδιδασκαλιών του κόσμου!
Το πείραμα του Μιλγκραμ (The Milgram Experiment) ήταν μια σειρά πειραμάτων κοινωνικής ψυχολογίας που διενεργήθηκαν από τον ψυχολόγο του Πανεπιστημίου του Γιέηλ (Yale), Stanley Milgram. Μετρήθηκε η προθυμία των συμμετεχόντων στο να υπακούν ένα πρόσωπο (Επιστήμονα) που συμβολίζει εξουσία και αυθεντία, όταν αυτός τους ζητούσε να κάνουν πράγματα που αντιτίθενται στην συνείδησή τους.
Τα πειράματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1961, τρεις μήνες μετά την έναρξη της δίκης του Γερμανού ΝΑΖΙ Adolf Eichmann για το Ολοκαύτωμα. Το πείραμα καλούνταν να απαντήσει στο ερώτημα: “Ο Eichmann και οι συνεργοί του, είχαν κοινό σκοπό τουλάχιστον ως αναφορά το σκοπό του Ολοκαυτώματος;”.
Τα πειράματα του Milgram έδειξαν ότι είναι δυνατόν εκατομμύρια συνεργοί απλά ακολουθούν τις εντολές τους, ακόμα κι αν αυτές παραβιάζουν τις βαθύτερες ηθικές αρχές τους. http://en.wikipedia.org/wiki/Authority
Tα πειράματα “συμμόρφωσης” του Asch, ήταν μία σειρά μελετών που δημοσιεύτηκαν τη δεκαετία του ’50, επιδεικνύοντας την δύναμη της συμμόρφωσης στις ομάδες. Γνωστό και ως το “Παράδειγμα του Ας”. Στα πειράματα υπό τον Σολομώντα Ας, ζητούνταν από μία ομάδα να πάρει μέρος σε ένα δήθεν “οπτικό τεστ”. Στην πραγματικότητα, όλοι οι συμμετέχοντες πλην ενός ήταν συνεργάτες του ερευνητή, και το αντικείμενο της μελέτης ήταν το πως αυτός ο ένας θα αντιδρούσε στην συμπεριφορά των “συνεννοημένων” συμμετεχόντων.
Στις παρούσες παραλλαγές γίνεται αναφορά και στο κατά πόσο επηρεάζεται η συμπεριφορά του υποκειμένου από τους παράγοντες της ύπαρξης συνεταίρου ή δυνατότητας ανώνυμης έκφρασης.
Τεστ Αντίληψης
Βλέπουμε ό,τι είμαστε “προετοιμασμένοι” να δούμε. Αυτό είναι ένα τεστ αντίληψης και δείχνει πόσο αόρατος μπορεί να είναι ένας ποδηλάτης στον δρόμο.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί διαιωνίζονται τα στραβά σε πολλές από τις δραστηριότητες της κοινωνικής μας ζωής και μάλιστα με την ανοχή και τη συνενοχή όλων μας; Το πείραμα των 5 πιθήκων αποτελεί ίσως την πιο ξεκάθαρη εξήγηση…
Το Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ ήταν ένα πείραμα πάνω στις ψυχολογικές επιπτώσεις που επιφέρει η μετατροπή ενός ατόμου σε φυλακισμένο ή δεσμοφύλακα. Το πείραμα διεξήχθη το 1971 από την ερευνητική ομάδα του Καθηγητή Ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.
Εικοσιτέσσερις φοιτητές επιλέχθηκαν από 70 για να παίξουν τους ρόλους των φυλακισμένων και των δεσμοφυλάκων και να ζήσουν σε μια υποτιθέμενη φυλακή που είχε δημιουργηθεί για τους σκοπούς του πειράματος στο υπόγειο του κτιρίου της Επιστήμης της Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Η επιλογή των υποψηφίων έγινε με βάση την απουσία ψυχολογικών και ιατρικών προβλημάτων, αλλά και ποινικού μητρώου, έτσι ώστε να αποτελούν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα για την επιστημονική παρατήρηση. Οι ρόλοι μοιράστηκαν μετά από ρίψη κέρματος (κορώνα ή γράμματα).[1]
Οι φυλακισμένοι και οι δεσμοφύλακες μπήκαν κατευθείαν στους ρόλους τους προχωρώντας τους ρόλους του όμως πέρα από τις προβλέψεις, οδηγούμενοι σε επικίνδυνες και ψυχολογικά καταστροφικές καταστάσεις. Το ένα τρίτο από τους φρουρούς κρίθηκε ότι επέδειξαν “γνήσια” σαδιστικές τάσεις, με αποτέλεσμα αρκετοί φυλακισμένοι να τραυματιστούν ψυχολογικά και δύο από τους φοιτητές να αποχωρήσουν νωρίς από το πείραμα. Μετά την κατάρρευση ενός φοιτητή από τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν στη φυλακή,[2] και συνειδητοποιώντας ότι είχε παθητικά επιτρέψει ανάρμοστες συμπεριφορές να λάβουν χώρα κάτω από την εποπτεία του, ο Ζιμπάρντο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τόσο οι φυλακισμένοι όσο και οι δεσμοφύλακες είχαν ταυτιστεί υπερβολικά με τους ρόλους τους, με αποτέλεσμα να τερματίσει το πείραμα μετά από έξι μέρες. http://www.prisonexp.org/
Τα αποσπάσματα από το ντοκυμαντερ “Quiet Rage” (1992) & από την εμφάνιση του Philip Zimbardo στο κανάλι Democracy Now (2007).
The quiet Sunday morning of August 14, 1971, was broken by the wail of sirens as the Palo Alto, California police swept through town arresting nine people. The suspects were handcuffed, read their rights and subjected to the degradation of the booking process after being transported to the Stanford County Prison (SCP). So began the Stanford Prison Experiment (SPE), one of the most important psychology experiments in this country’s history.
