multiplication

Απάντηση σε ερώτηση που έγινε στο πρώτο μάθημα:

Η Φροϋδική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος (Φ.Ε.Β.Ε.) με συνδιοργανωτές: την Ομάδα Έρευνας και Εφαρμογής των Ψυχαναλυτικών Εννοιών στην Ψυχιατρική της Γαλλόφωνης Αφρικής (G.R.A.P.P.A.F.) και το Εργαστήρι Έρευνας πάνω στο Φαντασιακό της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.

διοργάνωσαν την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009, 18:00 – 22:00
και το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2009, 09:00 – 13:00
στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης (Λεωφόρος Στρατού 2Α, 2ος ορ., αίθ. 24 )

Ψυχαναλυτική Διημερίδα με θέμα: «Η διαστροφή ως ιδιαιτερότητα δομής και απόλαυσης»

………………………..

Μένω όμως στην

Παρουσίαση Ασθενούς

που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009, στις 12:30 στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ

(Αίθουσα Σεμιναρίων της Γ’ Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής Κλινικής, Καθηγητής Γεώργιος Καπρίνης)

Την παρουσίαση ασθενούς έκανε ο Υβ Κωφμάν,

Ψυχαναλυτής, Ψυχίατρος Νοσοκομείου,

Πανεπιστημιακός,

μέλος της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου,

της Ευρωπαϊκής Σχολής Ψυχανάλυσης,

Δ/ντής Ψυχιατρ. Τομέα του Πρεμοντρέ (Γαλλία),

Εμπειρογνώμονας ιατροδικαστής, ιδρυτής της GRAPPAF.

Στη συνέχεια με τη συμμετοχή των ψυχαναλυτών:

Ανν-Μαρί Κωφμάν

Ψυχίατρος Νοσοκομείου, Ψυχαναλύτρια,

μέλος της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου,

της Ευρωπαϊκής Σχολής Ψυχανάλυσης, και της  GRAPPAF),

Ρολάν Μπροκά

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής,

μέλος της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου, της GRAPPAF,

της Ευρωπαϊκής και της Παγκόσμιας Σχολής Ψυχανάλυσης,

Κλώντ Ντυπρά,

Ψυχαναλυτής, Ψυχολόγος,

Ψυχαναλυτής της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου (ΑΜΕ),

της Ευρωπαϊκής Σχολής Ψυχανάλυσης και της  GRAPPAF,

Χρήστου Σιδηρόπουλου

Κλινικός Ψυχολόγος, Ψυχαναλυτής,

Δρ. Παν. του Στρασβούργου,

Προέδρου της Φροϋδικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος,

τέως Γενικός Δ/της του Ψ.Κ.Β.Ε.),

καθώς και του καθηγητή Γεωργίου Καπρίνη,

και του επιστημονικού ΤΕΑΜ της κλινικής ΑΧΕΠΑ,

έγινε συζήτηση και ανάλυση του περιστατικού από ψυχιατρική και ψυχαναλυτική σκοπιά σε συσχέτιση.

Τι βλέπουμε;

Ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, στην περίπτωσή μας, πάνε μαζί. Υπάρχει όμως και ένας με ταυτόχρονα τις ιδιότητες του ψυχαναλυτή και του κλινικού ψυχολόγου και μία με τις ιδιότητες του ψυχαναλυτή και του ψυχολόγου, που είναι πρακτικά το ίδιο με του πρώτου.

Υπάρχουν όμως και άλλοι συνδυασμοί. Αρκεί να ψάξεις.

Τι κάνει ο ψυχολόγος και ο ψυχοθεραπευτής;

Ποια είναι η δουλειά του; Τι είναι η ψυχολογική θεραπεία;

Ο ρόλος του συμβουλευτικού ψυχολόγου.

Ποιες Σχολές των Ελληνικών Πανεπιστημίων παρέχουν Σπουδές Ψυχολογίας;

Τελικά που να πάω;

Σε ψυχαναλυτή ή σε ψυχοθεραπευτή;

Σε ψυχολόγο ή σε ψυχίατρο;

Σε σύμβουλο ψυχολόγο ή σε κλινικό ψυχολόγο;

As Good as It Gets γράφει η Αθανασία Πάνου Σκηνοθεσία: James L. Brooks Παίζουν: Jack Nicholson, Helen Hunt, Greg Kinnear, Cuba Gooding Jr. Διάρκεια: 139 λεπτά Παραγωγή: TriStar Pictures, 1997

Ήταν μια φορά ο Jack που γνώρισε την Helen, φορτώθηκε τον Greg και ξεκίνησαν όλοι μαζί πλέον για μια βόλτα προς τα Oscars.

Ο εκκεντρικός, ψυχωτικός, νευρωτικός, με λίγα λόγια προβληματικός νεοϋορκέζος συγγραφέας Melvin (Jack Nicholson) βλέπει τις συνήθειες του και την πραγματικότητα του να αλλάζουν όταν αναλαμβάνει χρέη baby sitter για το σκυλάκι του γείτονα του Simon, ένα ομοφυλόφιλο ζωγράφο (Greg Kinnear). Ο αγενέστατος Melvin αντιμετωπίζει τους πάντες με έντονο σαρκασμό, ρατσισμό και επιθετικότητα μέχρι που στη ζωή του εμφανίζεται η Carol (Helen Hunt) μια σερβιτόρα που του κλέβει τη καρδιά. Αναγκάζεται έτσι ο μοναχικός στρίγκλος και κάνει μια στροφή 180ο και βγαίνει από τον μικροβιοφοβικό μικρόκοσμο του, προσφέροντας ακόμη και φιλανθρωπικό έργο, χωρίς βέβαια να το αντιληφθεί.

Σε αυτή τη μετάλλαξη, θα βοηθήσει και το κακομούτσουνο σκυλάκι του γείτονα που θα αποτελέσει το πρώτο ζωντανό πλάσμα που θα αναπτύξει αισθήματα συμπάθειας αλλά και αγάπης προς το πρόσωπο του υποχόνδριου Melvin.

Το «Καλύτερα Δε Γίνεται», μια δημιουργία του James L. Brooks (Terms of Endearment 1983, Spanglish 2004) και βασισμένο στη ιστορία του Mark Andrus (Life as a House 2001), θα βγει στις ελληνικές αίθουσες το Μάρτιο του 1998, και θα μας χαρίσει δυνατές ερμηνείες, γέλιο και συγκίνηση. Πρόκειται μια ταινία που κυλά ήρεμα και ευχάριστα, δεν έχει σημαντικές ανατροπές, δεν έχει μάλλον καθόλου ανατροπές, και το φινάλε εύκολα το μαντεύεις.

Το σκηνικό γνώριμο και οι ήχοι γνωστοί, η ιστορία όχι και τόσο πρωτότυπη, αλλά το αποτέλεσμα μοναδικό. Το θέμα της κάπως μελό, αλλά με έντονους κοινωνικούς προβληματισμούς περιτριγυρισμένους από έντονο χιούμορ. Θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν ένα κοινό παραμύθι, μόνο με λίγο ασυνήθιστους ήρωες, γιατί δεν παύει να είναι μια κωμωδία με έντονα στοιχεία ρομαντισμού καθώς και αρκετές στιγμές κοινωνικού δράματος, που ως συνήθως έχει σαν φόντο τη Νέα Υόρκη.

Ο παραπάνω συνδυασμός όμως, καταφέρνει και έχει θαυμάσια αποτελέσματα αφού η ταινία γίνεται μια από τις επιτυχίες της χρονιάς και φτάνει τις 7 υποψηφιότητες (τη χρονιά του Τιτανικού) για τα βραβεία Oscar, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της «Καλύτερης Ταινίας». Κερδίζει τελικά τα δυο βραβεία της ερμηνείας, Α’ Αντρικού και Α’ Γυναικείου για Nicholson και Hunt αντίστοιχα.

Ο Nicholson εδώ πραγματικά δίνει ρεσιτάλ, παίζοντας σε διαφορετικό στυλ προηγούμενων ρόλων, όπως το “…You can’t handle the truth” του Col. Jessep (βλ. “A Few Good Men”, 1992) με τρομακτικές όμως ομοιότητες κατά διαστήματα.

Η ερμηνεία του Greg Kinnear από την άλλη πλευρά, αν και ξεχωρίζει σημαντικά, δεν επιβραβεύεται τελικά από την Ακαδημία των Τεχνών , που εκείνη τη χρονιά τυχερός της βραδιάς της απονομής θα είναι ο Robin Williams για το «Good Will Hunting». Το ίδιο ακριβώς θα γίνει και στη κατηγορία του σεναρίου, αφού το δίδυμο των Damon-Affleck και κερδίσουν (και μάλλον επάξια) στην 70η απονομή το χρυσό αγαλματίδιο αφήνοντας πίσω τον Mark Andrus, συγγραφέα της εν λόγω ταινίας.

Φυσικά και η συμμετοχή του Cuba Gooding Jr που αν και μικρή σε διάρκεια, αφήνει το απαραίτητο στίγμα της σε αυτή τη παραγωγή, χαρίζοντας έναν ευχάριστο τόνο και μια αξιοπρόσεκτη συμμετοχή.

Δεν είναι μια ταινία αφάνταστα ρομαντική, πασπαλισμένη με ζάχαρη αισιοδοξίας. Τείνει να γίνει πιστευτή λόγω του ειλικρινή λόγου τους και της πραγματικότητας που προσπαθεί να βγάλει στην επιφάνεια. Τελικά, το “As Good As It Gets” είναι μια ταινία που περισσότερο μας υπενθυμίζει καλές ερμηνείες, όμορφα ρεαλιστικό σενάριο και μια ατάκα… you make me want to be a better man…

Πηγή: http://www.cinemascope.gr