Είμαστε άραγε ίσοι στην αξιολόγηση;


Το έστειλε ο Σωτήρης Φωτίου, περσινός φοιτητής στο ΕΠΠΑΙΚ της ΑΣΠΑΙΤΕ στη Θεσσαλονίκη.


Ό
ταν δύο χρόνια πριν φοιτούσα στην Α.Σ.ΠΑΙ.Τ.Ε. Θεσσαλονίκης, είχα ένα όνειρο. Να μπορέσω κάποτε να γίνω καθηγητής σε δημόσιο σχολείο. Όχι για να βρω δουλειά (γιατί ευτυχώς είχα μια πάρα πολύ καλή σε πολυεθνική επιχείρηση), ούτε για να έχω εξασφαλισμένη τη μονιμότητά μου στο δημόσιο (όσο και αν φαίνεται παράξενο, έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι την επόμενή μου επαγγελματική διαδρομή). Ο λόγος που με έκανε να θέλω να εκφραστώ τόσο πολύ μέσω αυτού του επαγγέλματος (και όχι του λειτουργήματος όπως μερικοί θέλουν να λένε), ήταν η ανάγκη μου να συνεχίσω αυτό που μου πρόσφεραν κάποτε οι αγαπημένοι μου καθηγητές στα εφηβικά και φοιτητικά μου χρόνια. Ήταν η δίψα μου να ακολουθήσω τα σωστά τους βήματα και να μην επαναλάβω τα λάθη τους στην επόμενη γενιά μετά τη δική μου. Κάπως έτσι λοιπόν άρχισα. Και άρχισα με αρκετές φιλοδοξίες, όνειρα και αρχές. Μια από αυτές ήταν και είναι ακόμα η έννοια της ισότητας ανάμεσα στους διδάσκοντες και τους μαθητές σε πολλές πτυχές της εκπαίδευσης.

Βάσει αυτής της αρχής θέλησα στους μαθητές μου να μάθω πολλά και εκείνοι με τη σειρά τους να μάθουν σε εμένα άλλα τόσα. Διδάχθηκα ότι πρέπει να τους σέβομαι όπως ακριβώς πρέπει κι εκείνοι να σέβονται εμένα αλλά και τους συμμαθητές τους. Κατάλαβα ότι πρέπει να τους αξιολογώ για την καλύτερη τους πρόοδο αλλά κι εκείνοι να αξιολογούν εμένα για τη δική μου πρόοδο.

Μέχρι που διορίστηκα. Το όνειρό μου έπαιρνε σάρκα και οστά… Και τότε κατάλαβα αυτό που καταλαβαίνουν οι περισσότεροι αργά ή γρήγορα… Ότι η ελληνική πραγματικότητα δεν έχει σχέση με όλες αυτές τις αρχές τις οποίες είχα συνδέσει τόσο με τα όνειρά μου. Γιατί συνειδητοποίησα ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί με κοινό αγώνα για τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και την ισότητα δύο εκ των πτυχών του ελληνικού σχολείου (το δάσκαλο και το μαθητή) μόνο στις απεργίες των πρώτων και στις καταλήψεις των δευτέρων. Και μέχρι εκεί. Γιατί μετά έρχεται η καθημερινότητα… ή μάλλον η πραγματικότητα.

Εκεί που οι καθηγητές θα πρέπει να καταρτίσουν το πρόγραμμα του σχολείου τους, όχι με κριτήριο τις παιδαγωγικές αρχές που διδάχθηκαν οι περισσότεροι από αυτούς, αλλά βάσει των ατομικών και οικογενειακών τους αναγκών και επιθυμιών. Εκεί που οι καθηγητές αποβάλλουν μαθητές από την τάξη με τη μεγαλύτερη ευκολία (προς συμμόρφωση, όπως λένε), όταν οι ίδιοι στα ΠΕΚ που κάνουν τα απογεύματα μιλούν και γελούν περισσότερο με τους διπλανούς ενήλικους συναδέλφους τους από ότι οι μαθητές τους στο σχολείο. Εκεί που οι καθηγητές, ενώ αξιολογούν με τον αυστηρότερο τρόπο τις γνώσεις των μαθητών τους, οι ίδιοι θα ντραπούν να πούνε ότι έκαναν κάποιο λάθος κατά τη διάρκεια του μαθήματος τους. Εκεί που οι ίδιοι όχι μόνο δεν τολμούν να κάνουν την αυτοαξιολόγησή τους, αλλά φοβούνται να δεχτούν την αξιολόγηση από τους μαθητές τους ή ακόμη και από τους συναδέλφους τους (και αν γίνεται κάποιες στιγμές, γίνεται χωρίς ουσία και χωρίς ουσιώδη επεξεργασία της ανατροφοδότησης αυτής). Εκεί που η τιμωρία για το τσιγάρο και το κινητό τηλέφωνο γίνεται με τόση ευκολία, ξεχνώντας ότι οι ίδιοι που τιμωρούν κάνουν τα ίδια λάθη στον ίδιο ακριβώς χώρο με τους ίδιους ακριβώς θεατές.

Εμείς λοιπόν μπορούμε και κάποιοι άλλοι όχι. Και για τους δυο υπάρχει η απαγόρευση αλλά μόνο ο ένας τιμωρείται. Και οι δυο κρινόμαστε από το έργο μας αλλά μόνο ο ένας αξιολογείται. Και όταν φτάνει η ώρα της αξιολόγησης… Σπάνια φταίμε εμείς. Γιατί δεν έγινε καλή δουλειά στο Γυμνάσιο, γιατί δεν έγινε καλή δουλειά στο Δημοτικό, γιατί δεν έγινε καλή δουλειά στο σπίτι του μαθητή, γιατί δεν τον πρόσεξε η οικογένειά του…

Γιατί λοιπόν δεν είμαστε ίσοι; Γιατί εμείς δε φταίμε ποτέ; Γιατί εμείς δεν αξιολογούμαστε άμεσα; Δημόσια μπροστά σε όλους, από τους ίδιους τους μαθητές μας, τους γονείς τους, τους συναδέλφους μας, τους προϊστάμενους μας; Γιατί δηλαδή εμείς είμαστε οι αλάνθαστοι που δεν μπορούμε να βρούμε άξιους αξιολογητές της εκπαιδευτικής μας προσπάθειας τόσα χρόνια τώρα; Γιατί εμείς είμαστε ικανοί να αξιολογήσουμε αλλά κανείς δεν είναι ικανός να αξιολογήσει εμάς;

Ας αναρωτηθούμε πόσες φορές έχουμε βρεθεί σε καφέ με συναδέλφους μας και πόσες φορές έχουμε πει πως κάποιος συνάδελφός μας δεν είναι σε θέση να διδάσκει, παρά τις γνώσεις που ίσως έχει. Και όμως διδάσκει και αξιολογεί. Διδάσκει και τιμωρεί. Όχι μόνο με τη σαφή έννοια της τιμωρίας αλλά με τη βαθύτερη, της μη προσφοράς γνώσης στους μαθητές του. Ως πότε λοιπόν θα γίνεται αυτό;

Και κάτι τελευταίο…

Στο σχολείο μου προχθές δόθηκε 2 μέρες αποβολή επειδή κινητό παιδιού χτύπησε μέσα στην τάξη χωρίς να το σηκώσει. Το δικό μου κινητό χτύπησε χθες την πρώτη ώρα μιας και είχα ξεχάσει να το κλείσω πριν μπω στην τάξη. Μήπως λοιπόν πρέπει και εγώ να τιμωρηθώ βάσει του νόμου ; Ή όχι, όπως άλλωστε και κανείς από εσάς ; Μέχρι τότε όμως θα συνεχίσω το τσιγάρο μου έξω από την αίθουσα των καθηγητών δίπλα σε μια παρέα νεαρών αντικαπνιστών μέχρι να καπνίσουν και εκείνοι και να τους τιμωρήσω. Γιατί μπορεί να είμαι καπνιστής αλλά δεν ανέχομαι τον καπνό των άλλων. Ζήτω η ισότητα !!! 😉
Υ.Γ. Γνωρίζω ότι το πρόβλημα της αξιολόγησης είναι σύνθετο αλλά όλοι συμφωνούμε (;) ότι πρέπει κάποτε να ξεκινήσει… Έστω αρχικά ο διάλογος…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s