Το ποδήλατο (1). Η ιστορία του Σταύρου.


Κυρίες και Κύριοι,
Η δική μου, τραυματική ομολογουμένως, εμπειρία με το ποδήλατο διαδραματίστηκε στην ηλικία των οκτώ ετών. Ηλικία της ξεγνοιασιάς, της απόλυτης ελευθερίας, της χαράς αλλά και του πόνου που φέρνει το άγνωστο.
Το δικό μου ποδήλατο, που πέρασε διάφορα στάδια δυο βοηθητικές, μία, καμία, έμελλε να φέρει αρχικώς τη χαρά και αργότερα τον πόνο. Ήταν πορτοκαλί με γυαλιστερές ζάντες, φτερά και το φρένο του ήταν αυτό που ονομάζεται κόντρα.
Μη γνωρίζοντας τον κίνδυνο, ή μάλλον αγνοώντας τον, κάποια στιγμή που ξεθάρρεψα και έκανα πλέον χωρίς βοηθητικές, άρχισα να τρέχω σε μια κατηφόρα. Όσο γρήγορα έτρεχε το ποδήλατο τόσο προσπαθούσα και εγώ να κάνω να γυρίζουν τα πηδάλια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να βγει η αλυσίδα και, στο τέλος του δρόμου, να χρειαστεί να προτάξω τα στήθη μου για να σταματήσει η τρελή κούρσα, αφού το κυρίως φρένο για αυτές τις περιπτώσεις, η κόντρα, δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει. Βρέθηκα λοιπόν στο χώμα με το τιμόνι καρφωμένο στο στήθος. Πόνος, μίσος και προδοσία για αυτό που πριν μου χάριζε τον κόσμο όλο.
Σήμερα που το σκέφτομαι, θεωρώ ότι μάλλον είμαι τυχερός, γιατί αν συνέβαινε στις μέρες μας, τα πράγματα μπορεί και να ήταν χειρότερα. Άσφαλτος και τσιμέντο παντού και τα αυτοκίνητα περισσότερα και από τους ανθρώπους και έτσι ίσως το ποδήλατο να με έστελνε στους «αιθέρες».
Κατά τη διάρκεια της ζωής μου είχα συνολικά τέσσερα ποδήλατα. Αυτή τη στιγμή διαθέτω ένα, το οποίο χρησιμοποιώ ελάχιστα, αλλά μου δίνει την ίδια χαρά και αίσθηση όπως παλιά, αφού όταν το κάνω βασίζομαι μόνο στις δικές μου δυνάμεις.

Σταύρος

Στείλε και τη δική σου ιστορία …

Advertisements

One thought on “Το ποδήλατο (1). Η ιστορία του Σταύρου.

  1. Η δική μου «ποδηλατική» ιστορία έχει ως εξής:
    Στην ηλικία – περίπου – της Δ’ Δημοτικού, θέλοντας ο μπαμπάς μου να με επιβραβεύσει για τις μαθητικές μου επιδόσεις, μου αγόρασε ένα καινούριο ποδήλατο, χρώματος αστραφτερού μπλε, «κανονικό» χωρίς βοηθητικές ρόδες.
    Να σας πω επίσης ότι στην παρέα μου είχαν όλοι μάθει ποδήλατο και ήμουν η μόνη που προσπαθούσε να τους ακολουθήσει με τον περιορισμό όμως της βοηθητικής ρόδας. Ξεχώριζα λοιπόν από τους υπόλοιπους γιατί δεν είχα τη δική τους ταχύτητα και ελευθερία κινήσεων. Ετσι ανυπομονούσα και εγώ με τη σειρά μου, να ενταχθώ στο σύνολο και να γίνω ίδια και καλύτερη από τους υπόλοιπους.
    Καλοκαίρι λοιπόν, Ιούνιος μήνας, στο Πευκί, παραθαλάσσιο, τουριστικό χωριό της Β. Εύβοιας και έχει ο μπαμπάς μου τη φαεινή ιδέα, μετά από κάποιες πρόβες στην αυλή του σπιτιού μου και αφού διαπίστωσε και αυτός και εγώ ότι όχι μόνο ισορροπώ αλλά ότι μπορώ πλέον να το οδηγώ, να με πάει στην παραλία όπου γίνεται η απογευματινή περατζάδα, γνωστή και ως νυφοπάζαρο.
    Η επιλογή δεν ήταν άσχημη και συμφώνησα και εγώ γιατί ήταν ακίνδυνο μέρος (ευθεία, χωρίς αυτοκίνητα) και το κυριότερο, κομβικό σημείο για τις μετέπειτα εξορμήσεις της παρέας μου.
    Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί την άδοξη συνέχεια;
    Επιδεικνύοντας λοιπόν σε όλους (παρέα, γνωστούς κ.λ.π.) τόσο το καινούριο ποδήλατο, όσο και τις επιδόσεις μου στο άθλημα, μου επιτέθηκε ένα σκυλί, έπεσα, χτύπησα και το χειρότερο ήταν ότι αισθάνθηκα ότι έγινα ο περίγελος όλων των παρευρισκομένων.
    Αυτό βέβαια στάθηκε ικανό να με αναχαιτίσει για καμιά εβδομάδα, όχι περισσότερο. Εμαθα να οδηγώ ποδήλατο αρκετά καλά, χωρίς όμως ποτέ να είμαι η καλύτερη της παρέας.
    … σε κάθε περίπτωση, ήταν αξέχαστη εμπειρία.

    Σας χαιρετώ, καληνύχτα
    ήρθε η ώρα για νάνι γιατί
    άλλη μια δύσκολη μέρα έρχεται

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.