Σχόλιό μου στο άρθρο του Φοίβου Καρζή:

Οι αποσπάσεις των εκπαιδευτικών και η απόσπαση από τη ρουσφετολογία.

που χρησιμοποιεί ο Υφυπουργός του Υπουργείου Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Γιάννης Πανάρετος στο blog του:

Οι αποσπάσεις των εκπαιδευτικών και η απόσπαση από τη ρουσφετολογία.

Στην Ελλάδα μας εργάζονται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση περίπου 60.000 δασκάλες και δάσκαλοι. Πάνω κάτω 10.000 ανά τάξη. Εκτιμώ ότι από αυτούς τουλάχιστον οι μισοί εργάζονται ακόμη με κέφι σε τάξη και είναι επαρκείς. Έτσι έχουμε, για τις ανάγκες της συζήτησης, τουλάχιστον 5.000 ανά τάξη. Θεωρώ δεδομένο ότι κάθε δασκάλα και δάσκαλος σε ένα μάθημα τουλάχιστον, κάποια στιγμή μέσα στη χρονιά, εφαρμόζει μια νέα διδακτική πρόταση: δραστηριότητα, παράδειγμα, εφαρμογή, άσκηση, ερώτηση αυτοαξιολόγησης, διατύπωση συμπερασμάτων, τεχνική, … για την οποία είναι υπερήφανος, πέτυχε το στόχο του, τα παιδιά έμαθαν και ενδεχομένως το διασκέδασαν κιόλας. Έχουμε λοιπόν 5.000 ιδέες που εφαρμόστηκαν και πέτυχαν σε κάθε μια από τις 6 τάξεις του Δημοτικού. Και μετά; Είναι απλό! Βρίσκουμε έναν τρόπο κάθε δάσκαλος και δασκάλα να έχει στη διάθεσή του και τις υπόλοιπες 4.999 ιδέες. Πώς μπορεί αυτό να συμβεί; Μια ομάδα έμπειρων δασκάλων και ειδικών (διδακτικών, παιδαγωγών, πληροφορικών, …) ανά τάξη παραλαμβάνει τις προτάσεις (όλες με ονοματεπώνυμο) και τις ταξινομεί ανά μάθημα και κεφάλαιο. Ελέγχει κατά πόσο μια νέα ιδέα λύνει το πρόβλημα που υπόσχεται ότι λύνει, είναι συμβατή με το Πρόγραμμα Σπουδών και τη Μεθοδολογία του και, αν την εγκρίνει, την εντάσσει στο εκπαιδευτικό υλικό που είναι στη διάθεση όλων των δασκάλων στο διαδίκτυο και συνεχώς, με τον τρόπο αυτό, ανανεώνεται.

Έτσι, πολύ γρήγορα, τα λάθη των βιβλίων θα ελαττωθούν, οι άστοχες δραστηριότητες θα αντικατασταθούν, οι εξεζητημένες δυσνόητες διατυπώσεις της θεωρίας θα απλουστευτούν, η παραπανίσια και βαρετή ύλη θα εξαφανιστεί, η ομαλή μετάβαση από μια τάξη στην άλλη θα εξασφαλιστεί και, το σπουδαιότερο, οι δασκάλες και οι δάσκαλοι «θα πάρουν τα πάνω τους». Θα δείξουν ότι αξίζουν, ότι είναι όχι μόνο εκτελεστικά όργανα ενός βαρετού εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και ενεργοί «μηχανικοί» της εκπαίδευσης που μπορούν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον συνεργασίας πρωτόγνωρο και να φέρουν την αναγκαία αλλαγή στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Τι χρειάζεται; Το Υπουργείο να κατανοήσει τη δυναμική ενός τέτοιου εγχειρήματος και να ενθαρρύνει τους δασκάλους, να τους εξασφαλίσει τα μέσα (θεσμικό πλαίσιο, ανθρώπους και μηχανές που θα συγκεντρώνουν και θα αξιοποιούν τις προτάσεις) και να φροντίζουν να αμείβουν, τουλάχιστον ηθικά, τους δασκάλους που συμμετέχουν. Π.χ. ένα Συνέδριο κάθε χρόνο, στο οποίο θα συμμετέχουν και θα ανταλλάσσουν δια ζώσης πλέον τις ιδέες τους και θα διερευνούν τρόπους σύνθεσης και νέων συνεργασιών.

Εννοείται ότι αυτή η πρόταση μπορεί να εφαρμοστεί και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, αλλά και αλλού, όπου πολλοί άνθρωποι κάνουν την ίδια δουλειά και με τον τρόπο που δουλεύουν, απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον,  πρέπει να ανακαλύπτουν όλοι το ίδιο πράγμα από μόνοι τους, αντί να μοιράζονται τις λύσεις ακαριαία.

Έτσι καταλαβαίνω τη κοινή λογική. Μια μοιρασμένη λογική. Μια λογική από κοινού.