Μικρή Ιστορία (28). Πώς το ξύλο κόπηκε μια για πάντα.


Μια ιστορία που μου θυμίζει δικές μου περιπέτειες στο Δημοτικό Σχολείο Περιστεράς. Την περίοδο 62-65 που φοιτούσα εκεί, κάθε πρωί, πηγαίναμε όλα τα παιδιά στο σχολείο  κουβαλώντας δυο ξύλα: ένα κούτσουρο για να καεί στη σόμπα και να ζεσταθούμε και μια βέργα για να σπάσει στα χέρια μας και να «συνετιστούμε». Μια άλλη μέρα γιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μικρή Ιστορία (28). Πώς το ξύλο κόπηκε μια για πάντα.».

Μικρή Ιστορία (27). Σώπα, δάσκαλε, …


Στην Τρίτη τάξη είχαμε δάσκαλο τον Περίανδρο Κρασάκη. Αυτός είχε μανία με την καθαριότητα. Κάθε μέρα επιθεωρούσε τα χέρια μας, τα’ αυτιά μας, τη μύτη, τα δόντια, τα νύχια. Δεν έδερνε, δεν παρακαλούσε, μα έλεγε: –Ζώα, αν δεν πλένεστε κάθε μέρα με σαπούνι, δε θα γίνετε ποτέ σας ανθρώποι. Τι θα πει μαθές άνθρωπος; ΑυτόςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μικρή Ιστορία (27). Σώπα, δάσκαλε, …».

Μικρή Ιστορία (26). Να η Νέα Παιδαγωγική!


Πρώτη δημοσίευση 1-11-2007 Νίκου Καζαντζάκη (1883-1957) (από την επικαιρότητα: το σημερινό μάθημα της κόρης μου στην πρώτη Γυμνασίου) Στην Τετάρτη Τάξη βασίλευε και κυβερνούσε ο Διευθυντής του Δημοτικού. Κοντοπίθαρος, μ’ ένα γενάκι σφηνωτό, με γκρίζα πάντα θυμωμένα μάτια, στραβοπόδης. «Δε θωράς, μωρέ, τα πόδια του» λέγαμε ο ένας στον άλλον σιγά, να μη μας ακούσει,Συνεχίστε να διαβάζετε «Μικρή Ιστορία (26). Να η Νέα Παιδαγωγική!».